چرا روحانیون لباس مخصوصی را بر تن می‌کنند؟ آیا پوشیدن این لباس نوعی جدایی میان آنان و مردم ایجاد نکرده و آنها را به عنوان افرادی خاص در جامعه متمایز نمی‌سازد؟
لباس روحانیت
لباس روحانیت، لباس وظیفه و مسئولیت و نماد ارزش‌های اسلامی است و ناخودآگاه انسان را به فکر معنویت و دین می‌اندازد، از این رو پوشیدن این لباس، نمایانگر ارزش‌های دینی است و بدون تشبیه همان‌گونه که اذان از شعائر اسلام بوده و افراد را متوجه نماز و خدا می‌نماید، این لباس نیز افراد را متوجه معنویت می‌کند. این لباس هیچ جایگاه و موقعیتی برای فرد ایجاد نمی‌کند. احترام مردم به روحانیت و این لباس به احترام دین و ارزش‌های دینی در فرهنگ اسلامی باز می‌گردد.
پرسش
پاسخ
صرف نظر از اینکه پیشینه لباس روحانیت به این کیفیت به چه زمانی برمی‌گردد،[1] این لباس امروز به عنوان نماد روحانیت شناخته شده و استفاده از عمامه و عبا نیز در آموزه‌های اسلامی سفارش شده است.[2]
در صدر اسلام عمامه، عبا و قبا، مختص دانشمندان دینی نبود و عموم جامعه از آن استفاده می‌کردند، اما بعدها به تدریج این لباس به عنوان علامت و نشانه‌ای برای دانشمندان اسلامی به شمار آمد.
اگر از لباس روحانیت به عنوان لباس پیامبر و ائمه: یاد می‌شود به این معنا نیست که آن بزرگواران همین عمامه و عبا و قبا را با سبک امروزین آن دربرداشته‌اند، بلکه این پوشش یادآور لباس امامان است.
لباس روحانیت، لباس وظیفه و مسئولیت و نماد ارزش‌های اسلامی است و ناخودآگاه انسان را به فکر معنویت و دین می‌اندازد، از این رو پوشیدن این لباس، نمایانگر ارزش‌های دینی است و بدون تشبیه همان‌گونه که اذان از شعائر اسلام بوده و افراد را متوجه نماز و خدا می‌نماید، این لباس نیز افراد را متوجه معنویت می‌کند. این لباس هیچ جایگاه و موقعیتی برای فرد ایجاد نمی‌کند. احترام مردم به روحانیت و این لباس به احترام دین و ارزش‌های دینی در فرهنگ اسلامی باز می‌گردد.
شاید در نگاه نخست، وجود این لباس مانع ارتباط مردم با روحانیت تلقی شود، اما وجود این لباس اعتماد مردم را به همراه داشته و حضور روحانیون در جامعه و در میان مردم، ارتباط با ایشان و استفاده از آنها را آسان می‌نماید. ضمن آن‌که در برهه‌ها و حوادث مختلف شاهد حضور روحانیون در کنار مردم بوده‌ایم، چه در دوران مبارزات علیه رژیم ستمشاهی و چه در دوران دفاع مقدس و صحنه‌های جنگ و چه در سازندگی کشور و نیروهای جهادی و چه در رخدادهای غیرمنتظره در سیل و زلزله و بیماری کرونا همواره روحانیون در کنار مردم بوده‌اند و این لباس مانعی برای ارتباط با مردم و مردمی بودن آنها نبوده است.
بخشی از جبههگیری افراد نسبت به روحانیت بیش از آن‌که به عملکرد آنها باز گردد، نتیجه تبلیغ منفی دشمنان و بدخواهان برضد روحانیت است که با توجه به تأثیر و نقش روحانیون در ترویج فرهنگ اسلامی، به دنبال جدا کردن مردم به ویژه نسل جوان از روحانیون برای آسیب‌پذیری بیشتر آنها هستند.
[1]. ر.ک: عالمزاده نوری، محمد، لباس روحانیت، قم: موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) ، 1387.
[2]. ر.ک: شیخ صدوق، محمد بن علی، الخصال، قم: دفتر انتشارات اسلامی، ۱۳۶۲، ج2، ص573؛ طبرسی، حسن بن فضل، مکارم الاخلاق، قم: شریف رضی، ۱۴۱۲ق، ص 119؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، تهران: دارالکتب الاسلامیة، ۱۴۰۷ق، ج3، ص394.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 اردیبهشت 04
- بازدید
- ۱۱۲
لباس روحانیت
- نشان کردن
؟
متن کاربر
پرسش
چرا روحانیون لباس مخصوصی را بر تن می‌کنند؟ آیا پوشیدن این لباس نوعی جدایی میان آنان و مردم ایجاد نکرده و آنها را به عنوان افرادی خاص در جامعه متمایز نمی‌سازد؟
پاسخ کارشناسی
پاسخ
صرف نظر از اینکه پیشینه لباس روحانیت به این کیفیت به چه زمانی برمی‌گردد،[1] این لباس امروز به عنوان نماد روحانیت شناخته شده و استفاده از عمامه و عبا نیز در آموزه‌های اسلامی سفارش شده است.[2]
در صدر اسلام عمامه، عبا و قبا، مختص دانشمندان دینی نبود و عموم جامعه از آن استفاده می‌کردند، اما بعدها به تدریج این لباس به عنوان علامت و نشانه‌ای برای دانشمندان اسلامی به شمار آمد.
اگر از لباس روحانیت به عنوان لباس پیامبر و ائمه: یاد می‌شود به این معنا نیست که آن بزرگواران همین عمامه و عبا و قبا را با سبک امروزین آن دربرداشته‌اند، بلکه این پوشش یادآور لباس امامان است.
لباس روحانیت، لباس وظیفه و مسئولیت و نماد ارزش‌های اسلامی است و ناخودآگاه انسان را به فکر معنویت و دین می‌اندازد، از این رو پوشیدن این لباس، نمایانگر ارزش‌های دینی است و بدون تشبیه همان‌گونه که اذان از شعائر اسلام بوده و افراد را متوجه نماز و خدا می‌نماید، این لباس نیز افراد را متوجه معنویت می‌کند. این لباس هیچ جایگاه و موقعیتی برای فرد ایجاد نمی‌کند. احترام مردم به روحانیت و این لباس به احترام دین و ارزش‌های دینی در فرهنگ اسلامی باز می‌گردد.
شاید در نگاه نخست، وجود این لباس مانع ارتباط مردم با روحانیت تلقی شود، اما وجود این لباس اعتماد مردم را به همراه داشته و حضور روحانیون در جامعه و در میان مردم، ارتباط با ایشان و استفاده از آنها را آسان می‌نماید. ضمن آن‌که در برهه‌ها و حوادث مختلف شاهد حضور روحانیون در کنار مردم بوده‌ایم، چه در دوران مبارزات علیه رژیم ستمشاهی و چه در دوران دفاع مقدس و صحنه‌های جنگ و چه در سازندگی کشور و نیروهای جهادی و چه در رخدادهای غیرمنتظره در سیل و زلزله و بیماری کرونا همواره روحانیون در کنار مردم بوده‌اند و این لباس مانعی برای ارتباط با مردم و مردمی بودن آنها نبوده است.
بخشی از جبههگیری افراد نسبت به روحانیت بیش از آن‌که به عملکرد آنها باز گردد، نتیجه تبلیغ منفی دشمنان و بدخواهان برضد روحانیت است که با توجه به تأثیر و نقش روحانیون در ترویج فرهنگ اسلامی، به دنبال جدا کردن مردم به ویژه نسل جوان از روحانیون برای آسیب‌پذیری بیشتر آنها هستند.
[1]. ر.ک: عالمزاده نوری، محمد، لباس روحانیت، قم: موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) ، 1387.
[2]. ر.ک: شیخ صدوق، محمد بن علی، الخصال، قم: دفتر انتشارات اسلامی، ۱۳۶۲، ج2، ص573؛ طبرسی، حسن بن فضل، مکارم الاخلاق، قم: شریف رضی، ۱۴۱۲ق، ص 119؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، تهران: دارالکتب الاسلامیة، ۱۴۰۷ق، ج3، ص394.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 اردیبهشت 04
- بازدید
- ۱۱۲
دیدگاه کاربران
برای مشاهده و ارسال دیدگاه وارد حساب خود شوید.