اولاً، حیطه مسئولیت‌ها در کشور مشخص شده و نهادهای نظارتی در نظر گرفته شده‌اند که باید به وظایف خود عمل کنند.

ثانیاً، اصلاح مفاسد مسئله‌ای نیست که با یک دستور، فرمان و بخش‌نامه حل شود. برطرف شدن مفاسد در حوزه‌های اقتصادی، اخلاقی، اجتماعی و... نیازمند شناسایی ریشه‌ها و عوامل زمینه‌ساز مفاسد، برطرف کردن آنها و برخورد با عاملان آن در سطوح و لایه‌های مختلف است. این مسئله عزم و تلاش پیگیر مجموعه دستگاه‌های نظام را می‌طلبد؛ از قوه مقننه که با تنظیم قوانین کارآمد، جامع و روشن راه‌های فساد را ببندد، تا دستگاه‌های اجرایی که با کنترل لازم زمینه‌های شکل‌گیری مفاسد را از بین ببرند و با آن مقابله کنند، و دستگاه قضا که باید با عاملان و زمینه‌سازان مفاسد در کشور مبارزه نماید. از این‌رو نمی‌توان توقع داشت که رهبری نظام به تنهایی بتوانند تمامی مفاسد را از بین ببرند.

سوم، برکناری مسئولان بر اساس ساختار سیاسی کشور، راهکار و روند خاص خود را دارد و رهبری نمی‌توانند بدون در نظر گرفتن آن، مسئولان کشور را برکنار کنند. به فرض که رهبری بدون در نظر گرفتن قوانین کشور چنین کاری انجام دهند، آیا نظام و رهبری متهم به نادیده گرفتن مردم‌سالاری و نظر و انتخاب مردم نمی‌شوند؟ مسئولان کشور از رئیس‌جمهور گرفته تا نمایندگان مجلس شورای اسلامی و اعضای شورای شهر و روستا، منتخب مردم هستند.

در عین حال، ایشان در برابر عملکرد مسئولان بی‌تفاوت نبوده و همواره نسبت به عملکرد آنان، تذکرات و هشدارهای لازم را داشته و دارند که پاره‌ای از این تذکرات و نصایح به اطلاع عموم مردم می‌رسد و برخی از آنها نیز برای جلوگیری از تنش در جامعه به اطلاع مردم نمی‌رسد.

ایشان در این رابطه فرمودند: «اگر من کسی را منصوب کرده باشم و بعد در او عیبی از قبیل همین مفاسد اقتصادی ببینم، بدون تردید با او مماشات نمی‌کنم و او را کنار می‌گذارم - مثل نمایندگی‌هایی که هستند و بعضی سمت‌های معروف - منتها معلوم نیست آنچه درباره آن شخص گفته شده، حقیقت داشته باشد. نسبت به برخی افراد حرف‌هایی می‌زنند که من هم آن حرف‌ها را شنیده‌ام و از نزدیک می‌دانم که خلاف است و درست نیست؛ ممکن است این هم از آن قبیل باشد. به‌هرحال بنده فساد را در کسی که با حکم من منصوب شده و می‌توانم او را از آن کار برکنار کنم، تحمّل نمی‌کنم؛ اما این‌که "اگر رهبری لازم می‌دانست، به آنها تذکّر می‌داد" بله، آن‌جایی که جای تذکّر است، تذکّر می‌دهم؛ اما تذکّر به شخص چیزی نیست که از تلویزیون پخش شود. آن مقدار که شما می‌بینید بنده در سخنرانی‌ها، نماز جمعه و در دیدار با هیأت دولت تذکّر می‌دهم و نصیحت می‌کنم - که در خبرها پخش می‌شود - چند برابرش را گاهی با زبان‌های بسیار تلخ، در جلسات خصوصی به مسئولان می‌گویم؛ لیکن بنا نیست که هرچه به مسئولان تذکّر می‌دهیم و می‌گوییم یا تلخی نشان می‌دهیم، حتماً پخش شود تا مردم مطلع شوند. هدف این است که آن شخص راهنمایی شود، که خیلی از اوقات اثر می‌کند و گاهی هم اثر نمی‌کند و بعد می‌بینید آن شخص می‌رود»^[i].