1.نخست آنکه هر تغییر بزرگ و انقلابی نیازمند هدف مشخص، برنامه و نیروی محرکه و پیش برنده دارد که این اغتشاشات فاقد آن بود زیرا هدف مشخصی برای آن تعریف نشد و تنها شعار «زن، زندگی، آزادی» آن هم با خاستگاه بیرونی و پیشینه تاریک یک گروه معاند که تناسبی با خواست و مطالبه اصلی مردم که مشکلات اقتصادی و معیشتی بود، نداشته و هیچ افق و آینده روشنی را برای مردم ترسیم نمی کرد.  

حرکت ها و اقدامات انجام شده در اغتشاشات نیز نشانگر آشفتگی و بی برنامه گی بوده و این اقدامات، را در حد اقدامات خرابکارانه نشان می دهد نه تغییر بزرگ یا انقلاب

این اغتشاشات به دلیل نداشتن هدف مشخص و فقدان برنامه روشن و قابل دفاع عقلانی و منطقی، فاقد نیروی محرکه و لازم برای ایجاد یک تغییر و دگرگونی بزرگ و یا انقلاب است.

دوم آنکه هر انقلاب و تغییر گسترده نیازمند رهبری و محور هدایت کننده است که این اغتشاشات فاقد آن بوده و هر جریانی به دنبال تحکیم دیدگاههای خود و نفی دیگر جریان ها بود. فقدان رهبری مشخص و تشتت جریان ها و گروههای دخیل در اغتشاشات و اختلاف و درگیری آنها، از عوامل شکست آن است.

2. انقلاب و یک تغییر گسترده و بزرگ نیاز به همراهی مردم و بدنه جامعه و به میدان آوردن آنها دارد. اما این اغتشاشات به دلیل جدا بودن از باورها و خواست اصلی مردم و وابستگی و خط گیری از دشمنان و بدخواهان این مرزوبوم، نتوانست توده  مردم و بدنه اجتماعی را با خود همراه نماید و در نقطه مقابل شاهد بی اعتنایی مردم به فراخوان های مختلف آن و حضور حماسی در محکومیت چنین رفتارهایی بودیم.

3. طرح شعارهای تجزیه طلبانه که از نظر هر ایرانی دوستدار و دلسوز کشور مردود است، این حرکت را در حد حرکتهای تجزیه طلبانه فروکاست و ظرفیت آن را در ایجاد یک تغییر بزرگ و یا انقلاب از زیر سؤال برد. همچنین کاربرد خشونت و رفتارهای غیر انسانی بر ریزش افراد تأثیر داشت.

با توجه به این دلایل این جریان را نه در حد یک انقلاب و تغییر بزرگ، بلکه در حد یک جنبش نیز نمی توان ارزیابی کرد و یک شورش و آشوب است نه یک جنبش معقول و موجه با رهبری واحد یا حداقل رهبری‌های مشخص و اهداف از پیش تعیین شده.