شعله با آه برآيد همه دم از جگرم
جز تو اي خالق دادار كسي نيست گواه
كه چه آورده جفاي متوكّل به سرم
ميدوانيد پياده به پي خويش مرا
گرد ره ريخت بسي بر رخ همچون قمرم
آنشبي را كه مرا خواند سوي بزم شراب
آمد از شدّت غم مرگ عيان در نظرم
خواست تا بر من مظلوم دهد جام شراب
شرم ننمود در آن لحظه ز جدّ و پدرم

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.