نهم امام و نوگل ختمي مآب را
ام الفضول فتنه ايام، ام فضل
از ريشه كند ريشهي فصل الخطاب را
ميخواست ام فصل، كه ام الفساد بود
بيرون برد ز حد تصور عقاب را
دادند زهر مهلك ناباب در وثاق
بستند بستگان وي از كينه باب را
آه از دمي كه خيل كنيزان، نكرده شرم
برداشتند از رخ عصمت، حجاب را
نالان امام و جمع زنان، هلهله كنان
تا نشنوند سوز دل آن جناب را
دائم نفس نفس زد و ميگفت آب آب
بردند و همسرش به زمين ريخت آب را
ميخواست خصم كينهكش دون، بهم زند
شيرازهي تمامي امّ الكتاب را
بالاي بام، سايهي حق را ربود و برد
در زير آفتاب، نهاد آفتاب را
گرديد سايهاش پر و بال كبوتران
بنگر طيور و عاطفهي بيحساب را
يا ثامن الحجج(ع) به جواد الائمهات
خون كرده زهر غم، جگر شيخ و شاب را
با غصه گشت توأم و گرديد منقلب
هر كس شنيد قصهي اين انقلاب را
«حداد» و خلق از غم اين ظلم بيحساب
گيرند دائم از گل مژگان، گلاب را

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.