باده، ام ده ني از آن باده كه ماء العنب است
مي توحيد بده موسم ماه رجب است
خاصه چون مولد فرزند امير عرب است
منبع جود و كرم كان عطا بهر سخا
نهمين حجت دادار، جواد، ابن رضا
تقي متقي اي مظهر ذات معبود
كه خدا خلق نموده ز تفليت بوجود
عرش و فرش و ملك و جن بشر بود و نبود
عيسي و موسي هم خضر و خليل و داود
لوح و كرسي و قلم شمش و قمر عالي و پست
تا قيامت همه از باده حبت سرمست
تو رضا خصلت و موسي فر و جعفر سخني
باقري علم و علي زهد و به تقوا حسني
خو حسيني و علي صولت و در عدني
بصفات همچو محمد نبي معتمني
مادرت فاطمه صديقه كبرا باشد
گل بستان رسول ام ابيها باشد
اين شنيدستم مأمون بفرس گشت سوار
با سران سپهش روي نمودي بشكار
ديد طفلان همه از پيش رهش كرده فرار
ماند يك طفلي و گفتش تو نرفتي بكنار
گفت ما تنگ نكرديم بكس راه عبور
نه خطا سر زده از ما و نداريم غرور
گفت مأمون كه مر اين كودك نو خط زكجاست
چه جمالي چه بياني، سخنش روح فزاست
بين اطفال عرب آرضش انگشت نماست
گفتنش مأمون اين ماه، جواد ابن رضاست
امتحان خواست كند قدرت سر الهي
بهوا «باز» فرستاد و شدش با ماهي
گفت مأمون چه بود در كف من گشته نهان
گفت در جو، هوا داده خداي منان
ماهياني كه گرفتست يكي باز از آن
ز آسمان تحفه بياورد ز بهر شاهان
امتحان ميكند آن شاه بما هست گواه
گفت لاحول و لا قوة الا بالله
خبري ديگر در مجلس مأمون، علما
جمع گشتند بزرگان همه با مكر و ريا
ادبا و فصحا و امراء و فضلا
زاده اكثم از او مسأله بنمود بجا
جملهي مسأله بر پير و جوان داد جواب
آل عباس دمق، زاده «اكثم» بيتاب
گفت مأمون تو بزرگي و رضا را پسري
نخل بستان نبوي را يكتا ثمري
بحر مواج ولايت را زيبا گوهري
هادي اهل سمائي بزمين راه بري
كرد مأمون ستمكار بسي بخشش و بذل
داد بر حجت حق دختر خود، ام الفضل
مبر اي «صالح» نامي تو از اين دخت پليد
كه تن فاطمه از كينه او، ميلرزيد
اندر آن روز كه بنموديش از زهر شهيد
گفت اي زن جگرم سوخت مرا آب دهيد
آخر العمر برويش در آن حجره به بست
شد جوانمرگ ز داغش دل عالم بشكست

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.