دخت مأمون لعين ام فساد
عاقبت آن ز سعادت محروم
كرد فرزند رضا را مسموم
حضرتش گفت كه اي ام الفضل
من چه كردم به حقت اي زن رذل
ظلم در حق تو بيحد كردم
شوهري بهر تو من بد كردم
بجواني من و كشتي ز عناد
نرسي هيچ به مقصود و مراد
آن زن پست چو اين نكته شنيد
بستر از زير دو پايش بكشيد
عاقبت آن زن ملعونه پست
درب حجره به روي شوهر بست
حضرت از زهر بخود ميغلطيد
زوجهي ناخلفش ميخنديد
نالهها ميزد و ميگفت كه آب
آن زنازاده نميداد جواب
تا كنيزي به در حجره رسيد
ناله العطش آنگاه شنيد
رفت با حالت افكار و ملول
آب بردي بر فرزند رسول
ام فضل آمد و آن آب بديد
به روي خاك گرفت و پاشيد
گفت با اذن كه كردي اقدام
ميبري آب تو از بهر امام
بايد اين زاده پيغمبر من
تشنه پرپر بزند در بر من
من بميرم كه به ملك بغداد
نوجوان تشنه به غربت جان داد
تا سه روز آن گل بستان مجيد
آفتابش به بدن ميتابيد
سوخت (صالح) دل و جان زهرا
بر حسين و عطش كرببلا
ناله از دل شه مظلوم كشيد
جگرم سوخت مرا آب دهيد
منشي حق به حسين داد برات
تشنه بايست لب شط فرات

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.