اي اهل دل عزاي عزيز خدا بود
جاري کنم ز ديده خود سيل اشک را
در ماتمي که فاطمه صاحب عزا بود
از جور امّ فضل غريبانه جان سپرد
آنکو امام و رهبر اهل ولا بود
همچون حسين با لب عطشان شهيد شد
کز ماتمش جهان همه ماتمسرا بود
فرياد آب آب ز حجره رسد به گوش
چون تشنه لب ز آتش زهر جفا بود
بر گرد شمع عشق چو پروانه شد فدا
آن عاشقي که مظهر عشق و وفا بود
امشب بگير دامن او را تو (حافظي)
کو مظهر عنايت و لطف خدا بود

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.