در سرم شور و نوا و نغمه موزون بود
نو بهار است و کنار يار، ساقي مي بيار
طالع مي با مبارک طلعتي ميمون بود
باده گلرنگ و نگاري شوخ و شنگ و وقت تنگ
هر که را اين سود و اين سودا نشد مغبون بود
صحبت حوري سرشتي، باغ، و گشتي چون بهشت
هر که اين عشرت بهشتي بخت او وارون بود
جز لب جوي و کنار يار دلجوئي مجو
جز حديث مي مگو کافسانه و افسون بود
ساقيا ده ساغري، بر گردنم نه منّتي
از خمي کش يک حباب او خم گردون بود
از خم وحدت که لبريز محبّت بود و عشق
از خمي کاندر هوايش در خم افلاطون بود
از خم ميناي عشق حسن ليلاي ازل
کز صبوحش عقل تا شام ابد مجنون بود
باده گلگون اگر خواهي برون از چند و چون
از خم عشق وليّ حضرت بيچون بود
پادشاه کشور ايجاد ابوجعفر جواد
آنکه در عين حدوثش با قدم مقرون بود
مصحف آيات و عنوان حروف عاليات
غاية الغايات کاوصافش ز حد بيرون بود
مظهر غيب مصون و مُظهر ما في البطون
سرّ دانش سرّ اسم اعظم مخزون بود
گنج هستي را طلسم و با جهان چونجان و جسم
مخزن دُرّ ثمين و لؤلؤ مکنون بود
فالق صبح ازل مصباح نور لم يزل
کز تجلّيهاي او اشراق گوناگون بود
طور سيناي تجلّي مطلع نور جلّي
کز فروغش پور عمران واله و مفتون بود
شد خليل از شعله روي مهش آتش بجان
فلک عمر نوح از سوداي او مشحون بود
گر ذبيخ اندر رهش صد بار قرباني شود
در مناي عشق او از جان و دل ممنون بود
چشم يعقوب از فراق روي او بي نور شد
يوسف اندر سجن شوق کوي او مسجون بود
در کمند رنج او رنجور ايّوب صبور
طعمه کام نهنگ عشق او ذو النون بود
بر سر راهش نخستين راهب راغب مسيح
آخرين پروانه شمع رخش شمعون بود
قرنها بگذشت ذو القرنين با حرمان قرين
خضر از شوق لبش سرگشته هامون بود
غرّة وجه محمّد قرّة العين عليّ
زهره زهرا و دُرّ درج آن خاتون بود
فرغ ميمون امام ثامن ضامن رضا
اصل مأمون تمام واجب و مسنون بود
عرش اعلي در برش مانند کرسي بر درش
امر عالي مصدرش ما بين کاف و نون بود
لعلش اندر روح افزائي به از عين الحيات
سروش از طوبي بر عنائي بسي افزون بود
گرد روي ماه او مهر فلک گردش کند
پيش گرد راه او خرگاه گردون دون بود
گاهي از غيرت گهي از حسرت آن ماهرو
قرص خور چون شمع سوزان و چه طشت خون بود

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.