با نالهاش خون گريه باغ لاله ميكرد
آنشب گلي پژمرده در دست خزان بود
از نيش خاري خسته قلب باغبان بود
آنشب دلي از تشنگي در سينه ميسوخت
پروانه را بال و پري از كينه ميسوخت
آنشب جواد ابن الرضا در تاب و تب بود
چون جد مظلومش حسين خشكيده لب بود
از تشنگي مرغ دلش فرياد ميزد
آتش به دام و دانهي صياد ميزد
جاري زجام ديدهاش خوناب ميشد
مانند شمعي پيكر او آب ميشد
با اشك چشمش باغ دين را زنده ميكرد
بر گريه او همسر او خنده ميكرد
در نوبهاران نخل عمرش گشت بيبرگ
در نوجواني همچو زهرا شد جوان مرگ
در حال اغما نقش لب رازي مگو داشت
گوئي به زهرا مادر خود گفتگو داشت
ميگفت آخر رشته عمرم گستند
آنانكه پهلوي تو را از در شكستند

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.