ولي در عين حال در امت هاي يهود و مسيح که از پيروان اديان ابراهيمي به شمار مي آيند، مي توان روزه را در متون ديني خود آنان مورد جستجو و تحقيق قرار داد.

1. يهود

روزه در يهود به معناي خودداري از خوردن و آشاميدن درمدتي از زمان است که در عبري به «تعنيت» مشهور مي باشد که به معناي رنج دادن است. روزه يکي از عبادات مردم يهود است که جهت پاکي دل و نشانه فروتني روزه دار در مقابل خداوند مي باشد بنابراين مي توان روزه را طبق عقايد يهوديت بر دو قسم تقسيم کرد.

الف) روزه‌ی شخصي

اين نوع روزه معمولا در حالت حزن و اندوه و يا استغفار و توبه انجام مي پذيرد. چنانچه در وصف داوود ـ عليه السلام ـ آمده است: «داود به خدا التماس کرد که بچه را زنده نگه دار و بدين منظور روزه گرفت و به اتاق رفته تمام شب روي زمين دراز کشيد».[3]

ب) روزه‌ی جمعي

 اين نوع روزه در هنگام مصيبت هاي جمعي و التماس دعا براي قوم و اعياد و... صورت مي پذيرد. درباره روزه کفاره آمده است: «روز دهم ماه هفتم هر سال روزه کفاره است در آن روز تمام قوم بايد براي عبادت جمع شوند و روزه بگيرند».[4]

همچنين ايام روزه يهوديها را مي توان به دو قسم واجب و مستحب تقسيم کرد:

روزه هاي واجب

 الف. روزه يوم کيپور که از غروب روز قبل به مدت يک شبانه روز روزه مي گيرند؛ و از خوردن و آشاميدن، شست و شو ( به استثناي انگشتان) آرايش، عطر زدن و پوشيدن کفش چرمي پرهيز مي کنند و در کنيسه ها به عبادت و استغفار مشغول مي شوند.[5]

ب. روزه هائي که به مناسبت ويراني اورشليم گرفته مي شود مانند: روزه گدريا ـ روزه دهم طبت ـ روزه هفدهم تموز ـ روزه نهم آو.[6]

روزه هاي مستحب

 الف. روزه­ی روزهاي دوشنبه و پنج شنبه که از طلوع خورشيد تا غروب آن به صورت امتناع از خوردن و آشاميدن مي باشد.[7]

ب. روزه گرفتن روزهاي آدينه ماه نو عبري به عنوان روزه مستحب در ميان يهوديان مرسوم مي باشد.

ج. گرفتن روزه در سالروز درگذشت والدين و يا علماي بزرگ ديني يا بلاياي طبيعي مستحب است.

2. مسيحيت

روزه در مسيحيت به معناي از صبح تا اواسط روز خودداري از غذا خوردن است و به صورت عمده، کفايت کردن به يک وعده غذاي ساده در عصر مي باشد.

در عهد جديد زماني براي روزه مشخص نشده است. تعليمي نيز درباره روزه در آن ديده نمي شود ولي احتمالا روزه در بين شاگردان مسيح و خود حضرت عيسي امري رايج بوده، چنانچه در کتاب متي مي گويد «عيسي پس از آن که از يحيي غسل تعميد گرفت، چهل شبانه روز روزه گرفت».[8] و در مورد پاکي بدن به شاگردانش مي فرمايد:

«ولي اين روح ناپاک از بدن خارج نمي شود مگر با دعا و روزه».[9] بنابراين روزه براي شاگردان مسيح اختياري قلمداد شده است، اما چنانچه کسي بخواهد روزه بگيرد فقط باید براي خشنودي خدا باشد.

بعد از حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ روزه در جامعه مسیحی رایج بوده است که به مواردی از آن بر طبق آن‌چه که در عهد جدید آمده است اشاره می شود:

1. روزه رسولان: در جای جایی کتاب اعمال رسولان عهد جدید از روزه رسولان سخن گفته شده که آنان در روزهای مشخصی روزه می‌گرفته اند .[10]

2. روزه مقدس که آن عبارت از چهل شبانه روزی است که عيسي(ع) روزه گرفت.[11]