وارستگي عيسي (ع)

تصویر: وارستگي عيسي (ع)
وارستگي عيسي (ع)امير مؤمنان در خطبه (160) مي فرمايد: «اگر مي خواهي (نمونه ديگري از وارستگي) در مورد حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ بگويم: بالش او، سنگ بود، و لباس زبر و خشن مي پوشيد، و نان خشک مي خورد، خورش او گرسنگي و چراغ شب او، ماه و سايبان زمستانش، شرق و غرب زمين بود (صبح ها در جانب مغرب و عصرها در جانب مشرق بر روي آفتاب قرار مي گرفت) و ميوه و گل هاي او آن بود که در زمين براي چهار پايان مي روئيد، نه زني داشت که او را به خود مشغول دارد، و نه فرزندي که او را اندوهگين سازد، و نه ثروتي که توجهش را به خود جلب کند، و نه طمعي داشت که او را خوار سازد. مرکب او دو پايش و خدمتکار او دو دستش بود».[1]
در کتاب عده الداعي، همين مضمون از حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ نقل شده، به اضافه اين مطلب که فرمود:
«و ليس لي شييء و ليس علي وجه الارض احد اغني منّي؛ من چيزي از مال دنيا ندارم، در عين حال هيچ فردي در روي زمين، بي نياز تر از من نيست».
نيز نقل شده، امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمود: در کتاب انجيل آمده: عيسي ـ عليه السلام ـ به خدا عرض مي کرد: «خدايا، صبح، گرده نان جوين به من عطا کن، و شب نيز آن را به من بده، و بيشتر نده که طغيان کنم».[2]
[1] . نگاه کنيد، به خطبه 160 نهج البلاغه.
[2] . منهاج البراعه في شرح نهج البلاغه، ج 9، ص 372.
]]>محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
9 اردیبهشت 93
بازدید
۱٬۷۹۹
اخلاقفضائل اخلاقيساير فضائل اخلاقي

وارستگي عيسي (ع)

  • نشان کردن
وارستگي عيسي (ع)امير مؤمنان در خطبه (160) مي فرمايد: «اگر مي خواهي (نمونه ديگري از وارستگي) در مورد حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ بگويم: بالش او، سنگ بود، و لباس زبر و خشن مي پوشيد، و نان خشک مي خورد، خورش او گرسنگي و چراغ شب او، ماه و سايبان زمستانش، شرق و غرب زمين بود (صبح ها در جانب مغرب و عصرها در جانب مشرق بر روي آفتاب قرار مي گرفت) و ميوه و گل هاي او آن بود که در زمين براي چهار پايان مي روئيد، نه زني داشت که او را به خود مشغول دارد، و نه فرزندي که او را اندوهگين سازد، و نه ثروتي که توجهش را به خود جلب کند، و نه طمعي داشت که او را خوار سازد. مرکب او دو پايش و خدمتکار او دو دستش بود».[1]
در کتاب عده الداعي، همين مضمون از حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ نقل شده، به اضافه اين مطلب که فرمود:
«و ليس لي شييء و ليس علي وجه الارض احد اغني منّي؛ من چيزي از مال دنيا ندارم، در عين حال هيچ فردي در روي زمين، بي نياز تر از من نيست».
نيز نقل شده، امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمود: در کتاب انجيل آمده: عيسي ـ عليه السلام ـ به خدا عرض مي کرد: «خدايا، صبح، گرده نان جوين به من عطا کن، و شب نيز آن را به من بده، و بيشتر نده که طغيان کنم».[2]
[1] . نگاه کنيد، به خطبه 160 نهج البلاغه.
[2] . منهاج البراعه في شرح نهج البلاغه، ج 9، ص 372.
]]>محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

برای مشاهده و ارسال دیدگاه وارد حساب خود شوید.