امام فرمود: «فردا نزد من بيا تا در حضور جمعيت، تو را به آن آگاه کنم که اگر تو گفتارم را فراموش کردي، ديگري براي تو حفظ و نگهداري کند.
فانَّ الکلامَ کالشّاردَة ينفقُها هذا و يخطئُها هذا:
«زيرا سخن، همچون شتر فراري است که بعضي آن را پيدا مي کنند و بعضي آن را نمي يابند».[1]
فرداي آن روز شد. امام در ميان جمعيت آمد و در باره ايمان چنين فرمود:
ايمان بر چهار پايه قرار دارد: 1. صبر 2. يقين 3. عدالت 4. جهاد
صبر، چهار شعبه دارد: 1. اشتياق 2. ترس 3. زهد 4. انتظار
يقين نيز داراي چهار شعبه است: 1. بينش درهوشياري 2. رسيدن به دقائق حکمت 3. پند گرفتن از حکمتها 4. توجّه به روش پيشينيان.
عدالت، نيز چهار شعبه دارد: 1. دقت در فهم 2. غور در علم و دانش 3. قضاوت صحيح 4. حلم استوار و ثابت.
جهاد، نيز چهار شعبه دارد: 1. امر به معروف 2. نهي ازمنکر 3. صدق و راستي در جبهه جنگ 4. کينه و دشمني با فاسقان...[2]
به اين ترتيب، امام با کمال عنايت و توجه به سؤال افراد، و روشن گري و آگاهي بخشي، همت مي کرد، و بطور جدي، به مسائل جامعه، و رشد و ترقي اخلاقي و عقيدتي انسانها، اهميت مي داد.
[1] . نهج البلاغه، حکمت 266.
[2] . نهج البلاغه، حکمت 31 ـ امام هر يک از شعبه ها را توضيح داد و سپس فرمود: کفر نيز بر چهار پايه قرار دارد و هر پايه آن داراي چهار شعبه است، همه شعبه ها را توضيح داد که در نهج البلاغه حکمت 31 آمده است.
دیدگاه کاربران
برای مشاهده و ارسال دیدگاه وارد حساب خود شوید.