هر بار كه والد مكرمم از اصفهان به جماران مي آمد، طبعا براي دستبوسي تشرف مي يافتند.
هر بار، بدون استثنا حضرت امام متوجه حضور ايشان در جمع مي شدند و با اشاره دست مبارك، ايشان را به طرف ايوان فرا مي خواندند. حتي يك بار كه ايشان متوجه اشاره امام نشد، معظم له چندين بار تكرار كردند. آن گاه كه به ايوان مي آمدند، باز مي فرمودند:
بفرمايند داخل.
هنگامي كه برنامه ملاقات تمام مي شد، خودشان نيز به اتاق باز مي گشتند و در اتاق ايشان را به حضور مي پذيرفتند. به هر حال به اين مناسبت اين جانب نيز با آنكه قبل از برنامه ملاقات براي انجام كارها در محضرشان بوديم، دوباره به عنوان همراهي با والد به اتاق امام وارد مي شدم. آنچه مي خواستم بگويم مربوط به اينجاست : حضرت امام در حالي كه چند دقيقه قبل، معمول در محيط كار روزانه آهنگي قاطع و قيافه اي جدي داشتند، در اين مقام - و در هر بار - با آهنگي فوق العاده محبت آميز و سيمايي منبسط و متبسم، ضمن تفقد و احوالپرسي از والد، با اشاره به اين جانب، مي فرمودند:
«ايشان اينجا خيلي زحمت مي كشند ...»

دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.