گل عفاف، در بوستان حجاب مي رويد.
بي حجاب، همچون شاخهاي بيرون از حصار باغ است، كه طمع هر رهگذر را به سوي خود جلب مي كند.
حجاب، دژ و قعلهاي براي پاسداري از گوهر عفاف است، نه زندانِ محدود كنندة زنان.
كسي به خود آرايي و خودنمايي مي پردازد كه احساس كمبود شخصيّت مي كند.
فاقدان كمال سيرت، مي كوشند جمال صورت را به نمايش عمومي بگذارند.
هيچ كس با نام «آزادي» ديوار خانة خود را بر نمي دارد و شبها درِ حياطش را باز نميگذارد.
گوهر عفاف و پاكي، كم ارزشتر از پول و جواهرات نيست.
كسي كه «كودك عفاف» را جلوي صدها گرگ گرسنه مي برد و به تماشا مي گذارد، روزي هم «پشت ديوار ندامت» اشك حسرت بر دامن پشيماني خواهد ريخت.
حجاب، همچون يك توري، مانع ورود حشراتِ نگاههاي مسموم است.
كسي كه راه ورود مگسهاي مزاحم را مي بندد، خود را «مصون» ساخته است، نه محدود.
زن، به خاطر كرامت و ارزشي كه دارد، نبايد خود را حرّاج كند و در بازار سوداگران شهوت، خود را به چند نگاه و لبخند بفروشد.
حجاب، مثل درِ يك شيشة عطر، مانع پريدن عطر عفاف مي شود. نبايد گذاشت پاي بيگانه، وارد مزرعه نجابت شود و بوتههاي نورسِ عصمت را لگد مال كند.
حجاب، زندان نيست كه زنان در آن محبوس باشند، بلكه قلعه و دژي است كه از ورود غارتگران و مهاجمان جلو گيري مي كند. زنان با حجاب، قلعه نشينانياند كه به مزاحمان، اجازة ورود به حريم عفاف نمي دهند.
پيروان آرايش و تجمّل، ويترين و بوتيك سياّر ديگرانند.
اگر چشم، درياي هوس شود، قايق گناه در آن حركت مي كند.
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.