این روزها در تهران و دیگر شهرهای ایران، صحنه‌ای رقم خواهد خورد که خیلی فراتر از یک مراسم خداحافظی ساده است. آنچه می‌بینیم، نمایشی از ایمان عمیق، حضور پرشور و اراده‌ای است که با خون شهیدان و راهنمایی‌های رهبران الهی جان گرفته است. تشییع پیکر مطهر حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای، یک برگ زرین دیگر در تاریخ انقلاب اسلامی خواهد شد؛ یک سند زنده از پیوند محکم مردم با آرمان‌های انقلاب و یک پیمان تازه با ارزش‌های اصلی این راه. حضور جمعیت عظیم داغداری که در این تشییع خواهند بود، نشان خواهد ‌داد که رفتن این رهبر بزرگ، نه تردید، که عزمی تازه برای ادامه راه پرفروغ او آفریده است. شرکت مردم از هر قشر و سنی، با هر سلیقه‌ای، در این مراسم، همگی نشان از ارادت به این مرد بزرگ خواهد بود. صحنه‌هایی که از این حضور رقم خواهد خورد، برای همیشه در حافظه تاریخی این ملت ثبت خواهد شد. مادرانی که کودکان خود را به آغوش گرفته ، جوانانی که پرچم‌ها را به دست دارند، پیرمردانی که با عصا خود را به جمعیت می رساندند، همه و همه نشان از عشق عمیق این مردم به رهبر خود است.

اولین و مهم‌ترین نکته در این رویداد بزرگ، بزرگداشت مردی است که نزدیک به چهار دهه سکان هدایت این کشور را در دست داشت. او در سخت‌ترین شرایط، با شجاعت و دوراندیشی، و با اعتماد به خدا، کشتی کشور را از میان خطرها به ساحل امن رساند. روزهای سختی که بسیاری از کشورها در آن فرو ریختند، این ملت به برکت تدبیر او استوار بر جای خود ایستاد. پرچم استقامتی که او به زمین نگذاشت، امروز پیش روی جهانیان بلندتر از همیشه برافراشته شده است. پیامش برای دوست و دشمن روشن است: راه او، تا تحقق وعده‌های الهی، ادامه‌دار است. او در تمام این سال‌ها، با صبر و متانت، در برابر هجمه‌های دشمنان ایستاد و هرگز از اصول خود عقب‌نشینی نکرد. همین ایستادگی بود که او را به الگویی بی‌نظیر برای نسل‌های مختلف تبدیل کرد. اما این حماسه بزرگ را نباید فقط با نگاه‌های زمینی و محاسبات مادی سنجید. حضور در این مراسم، پیش از هر چیز، یک پالایش روحی جمعی است؛ جایی که برکت شهادت اولیای خدا، دل‌ها را از فراموشی پاک می‌کند و غبار غفلت را از جان‌ها می‌زداید. این پاکی در ظاهر نیست، در باطن جان و در فضای معنوی این اجتماع شکل می‌گیرد. هر گام، هر اشک، هر دستی که به آسمان بلند می‌شود، در حقیقت شست‌شوی درون و تقویت بصیرتی است که همواره راز ماندگاری این انقلاب بوده است. گویی مردم با حضور خود، عهدی دوباره با خدا و اولیای او می‌بندند؛ عهدی برای پاک ماندن و استقامت ورزیدن. این نگاه ریشه در آموزه‌های اهل بیت (ع) دارد. امام رضا (ع) فرمودند: «هر کس جنازه یکی از اولیای ما را تشییع کند، آن‌قدر از گناهانش پاک می‌شود که گویی تازه از مادر متولد شده است.» این سخن نشان می‌دهد که تشییع اولیای الهی، فرصتی برای خودسازی و تزکیه نفس است. مردم با حضور خود، نه فقط به یک شخصیت، که به همه ارزش‌های او ادای احترام می‌کنند و از غفلت و گناه رهایی می‌یابند. در این روز باشکوه، اگر با چشم دل بنگریم، شور و شوقی در آسمان‌ها برپاست. فرشتگان و اولیای الهی، همراه با این پیکر مطهر حرکت می‌کنند و در رأس این کاروان، خود حضرت ولی عصر (عج) حضور دارد. او که صاحب اصلی این ماتم است، امروز در میان جمعیت، همراه با مردم وفادار است و دست لطفش بر سر این ملت سرفراز کشیده می‌شود. این فقط یک ادعای عرفانی نیست؛ خاطره تشییع آیت‌الله العظمی گلپایگانی نشان می‌دهد که تشییع اولیای الهی، هرگز از حضور حضرت مهدی (عج) خالی نیست. در آن واقعه، یکی از معتمدان حوزه، توفیق یافت پشت سر حضرت ولی عصر (عج) نماز بخواند و از ایشان بشنود که می‌فرمایند: «ما، از همین جا تشییع می‌کنیم.» وداع با این رهبر فرزانه، پایان راه نیست؛ بلکه شروع فصلی تازه در تاریخ امت است. فصلی که با پاکی ملی، بصیرت افزون‌تر و ایستادگی به سوی قله‌های پیروزی گره خورده است. سلام بر او در روز تولد، در روز جهاد، و در روز عروج سرافرازانه‌اش؛ عروجی که همراه با پالایش دل‌ها و آماده‌سازی کشتی امت برای عبور از فراز و نشیب‌های پیش روست.