این سؤالی است که این روزها ممکن است برای برخی مطرح شود؛ اما بیایید صادقانه بپرسیم: آیا واقعاً پشت این پرسش، دغدغه ملی نهفته است، یا بوی دیگری از آن به مشام می‌رسد؟

طبیعی بود که جریان رسانه‌ای معاند، شبکه‌های مزدور و اپوزیسیونِ ‌در‌مانده، این مراسم باشکوه را نشانه بگیرند. همان‌هایی که در کودتای آمریکایی-صهیونیِ دی‌ماه، از آشوب، آتش‌زدن اموال عمومی و کشتار مردم استقبال کردند و از ترامپِ جنایتکار خواستند تا به زیرساخت‌های کشورمان حمله کند؛ بی‌آنکه حتی یک بار هزینه‌های آن حمله را برای مردم محاسبه کنند.

حالا، این‌ها ناگهان دل‌سوخته مردم شده‌اند؟! بهتر است همین‌جا لب فروبندند؛ زیرا دست‌هایشان به خون‌های ریخته‌شده آلوده است و ژست نگرانی برای کشور، جز رسواییِ بیشتر برایشان برنمی‌دارد. البته می‌دانیم که فریادشان از این است که این تشییعِ عظیم، به نمایشی کوبنده از قدرت ملی در برابر اربابانشان تبدیل شده؛ قدرتی که آن‌ها را به دست‌وپا افتاده‌تر از همیشه نشان داده است.

اما برای آن دسته از افرادی که ممکن است پرسشی جدی داشته باشند، چند نکته را مرور می‌کنیم:

۱. این مراسم، «مردمی» است، نه دولتی 

ماهیتِ این تشییع را خودِ مردم می‌سازند؛ هسته اصلی آن، حضورِ خودجوشِ میلیونی است. اگر هزینهای هم صورت می‌گیرد، برای فراهم‌سازی زیرساخت‌های همین حضور عظیم است. ضمن اینکه بخش بزرگی از آن، با مشارکت داوطلبانه گروه‌های جهادی و خودِ مردم انجام می‌شود.

۲. شکوه بدون تجمل 

در این مراسم، هیچ تشریفاتِ زاید یا هزینه‌های تجملی‌ای وجود ندارد. ساده برگزار می‌شود، اما در اوجِ شکوه و عظمت.

۳. وظیفه دولت در برابر حضورِ ده‌ها میلیونی 

در هر کشوری، وقتی رویدادی با حضور انبوه مردم برگزار می‌شود، دولت موظف است شرایط و الزامات آن را فراهم کند. چگونه می‌توان از دولتی انتظار داشت که در برابر موجِ چندده‌میلیونیِ مردم، بی‌تفاوت بماند؟

۴. این مراسم، نمایشِ قدرتِ جمهوری اسلامی در شرایط جنگی است 

نفسِ حضور این حجم از مردم، با وجود همه فشارها، تهدیدها و جنگِ شناختی، خودْ قدرتی بی‌نظیر است. کشورهایی که دم از مردم‌سالاری می‌زنند، بیایند و چنین صحنه‌ای با هر هزینه ای خلق کنند. همین قدرتِ بی‌بدیل است که خشمِ شبکه‌های معاند را برانگیخته؛ آن‌ها می‌دانند که این امواجِ خروشان، توطئه‌های مذبوحانه‌شان را در هم خواهد شکست.

۵. تجلیل از یک عمر مجاهدت 

قدردانی از کسانی که به کشور خدمت کرده‌اند، نه فقط یک رسمِ عقلی و اخلاقی، بلکه یک ضرورتِ انسانی و ملی است. رهبرِ شهید ما، هم رهبری سیاسی بود، هم مرجعیتی دینی؛ کسی که در راه استقلالِ کشور، در برابر دشمنی که خواهانِ تسلیمِ بی‌قید و شرطِ ما بود، شجاعانه در کنارِ مردم ایستاد و به شهادت رسید. درک ضرورت برگزاری مراسم باشکوه برای پاسداشتِ چنین شخصیتی، امر سختی به نظر نمی رسد؟!

۶. ایرانِ قدرتمند، میراثِ یک عمر تلاش 

این مراسم، بزرگداشتِ کسی است که تمامِ عمرش را برای عزت، استقلال و پیشرفتِ ایران صرف کرد. در سایه رهبریِ او، کشورمان به بازیگری تأثیرگذار در منطقه و جهان تبدیل شد. قدردانی از او، کمترین کاری است که هر ایرانیِ دلسوز می‌تواند انجام دهد.

۷. امنیتی که با این حضور خلق می‌شود 

این حضورِ حماسی، پیوندِ ناگسستنیِ مردم با رهبری و ولایت را به دشمنِ زخم‌خورده نشان می‌دهد؛ دشمنی که از هر فرصتی برای ضربه زدن استفاده می‌کند. این تشییع، توطئه‌ها را خنثی می‌کند و امنیتِ کشور را تضمین می‌نماید. هزینه ای که صرف می‌شود، در واقع هزینه‌ای برای امنیتِ ملی، نمایشِ اقتدار و تحکیمِ نظام است. امامِ شهید ما، هم در زندگی مایه عزت بودند و هم در شهادت و تشییعِ خود، به نمادِ استواریِ ملی تبدیل شدند.

و در یک کلام: دستاوردِ این تشییعِ باشکوه برای امنیت و جایگاهِ ایران، چنان عظیم است که هزینه‌های آن در برابرش، ناچیز به‌نظر می‌رسد. این رویداد، قدرتِ ملی و پشتوانه عظیمِ مردمی را در میانه یک جنگِ تمام‌عیار، به رخِ دشمن خواهد کشید و معادلاتش را دگرگون خواهد کرد چنانکه شبکه خبری سی‌ان‌ان نیز در تحلیلی اعتراف کرد که این مراسم «پیامی از اقتدار و انسجامِ ایران به آمریکا و جهان» است و تأکید داشت که هدف آن، نشان دادنِ بقای نظام و تبدیلِ رهبرِ شهید به «نمادِ مقاومت و پایداری» است.