در روزهایی که کمتر کسی باور می کرد یک تشییع جنازه بتواند مرزها را جابجا کند، مردم ایران و عراق و آزادگان در سراسر جهان صحنه هایی را رقم زدند که نه در کتاب های سیاسی، که در دفتر حماسه های تمدنی ثبت خواهد شد. میلیونها انسان، بی آنکه اجباری در کار باشد، از هر شهر و روستایی خودشان را به خیابانها رساندند تا برای رهبری دینی، وداعی باشکوه رقم بزنند. این رویداد بی سابقه، یک خیزش تمدنی بود؛ پیوندی عمیق میان دو ملت ایران و عراق، و دو حوزه علمیه نجف و قم.

اما این شور و هیجان از کجا نشأت می گرفت؟ رمز ماجرا در خود آن رهبر شهید، یعنی حضرت آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای، نهفته بود. کسی که بیش از هفتاد سال از عمرش را در یک مسیر ثابت و با منطقی روشن طی کرد. قرآن را هرگز رها نکرد، زیارت و دعا را هرگز. حتی در اوج بحران، وقتی خبر شهادت یارانش را شنید، گفت: «الان وقت سوگ نیست، وقت حماسه است» و با آرامش، سراغ قرآن رفت و آیه امید را تلاوت کرد که خدا بهتر از آنچه از شما گرفته شده، به شما عطا خواهد کرد.

چه کسی می تواند به این زودی ها فراموش کند که این رهبر، چیزی برای ارث گذاشتن نداشته است؟ هدیه ها را پیش از آنکه به خانه ببرد، خمسش را جدا می کرد. ذره ای تعلق به دنیا در وجودش نبود.

فیلسوفان دین می گویند مردم اول به پیامبران ایمان می آورند، بعد به خدا؛ چون وقتی شخصیتی را می بینند که برای پول و قدرت و شهوت کوچکترین ارزشی قائل نیست، می فهمند این مرد بزرگ، خبری دارد که نباید از آن غافل شد.

دل رهبر شهید برای همه مردم مظلوم و ملت مسلمان دنیا می تپید. وقتی جنایت یک افسر آمریکایی در عراق را شنید، اشک از چشمانش جاری شد. هیچ شب نبود که برای مردم مظلوم یمن دعا نکند. دلش برای فلسطین، لبنان، بوسنی، افغانستان و ... می سوخت. همین عشق بی پایان بود که جهان را در سوگش نشاند و پیام او را تا دورافتاده ترین نقاط رساند.

شاید بزرگترین میراث این رهبر شهید، پیامی بود که برای نسل امروز داشت؛ نسلی که در مدرسه و دانشگاه با ناامیدی دست و پنجه نرم می کند و در فضای مجازی، با موجی از تبلیغات منفی روبه‌روست. این نسل، به دنبال الگویی راستین می گردد؛ کسی که حرفش را با عملش یکی کند. شهید خامنه‌ای خودش باور داشت هرکس خودش را اصلاح کند، می تواند بر اطرافیانش هم تأثیر بگذارد. و حالا، در سوگ همین ابر مرد تاریخ ، همه آزادگان دنیا و امت اسلام مبعوث شده اند  تا نشان دهند هنوز هم می شود برای حقیقت، بی قرار بود؛ هنوز هم می شود با عشق، تاریخ را عوض کرد.