چكیده كتاب بهائیت

كتاب بهائیت كه از منشورات سال 1391مركز مطالعات و پاسخگویی به شبهات می باشد، توسط عباس مهدوی فر در پنج فصل تالیف شده است.

در فصل اول با اشاره به كلیات و علل پیدایش فرقه های انحرافی در جهان اسلام كه شامل ناآگاهی مردم، وجود افراد سودجو، كج فهمی، لجاجت و پیروی از خواستهای نفسانی و ... است به بیان علل پیدایش فرقه بهائیت می¬پردازد و با بیان مواردی چون ناامیدی مردم ایران از وضعیت نابسامان سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و نقشه استعمار جهت دامن زدن به اختلافات مذهبی و شكستن اقتدار ملی و مذهبی جهان اسلام و در نهایت تسلط پیدا كردن بر این كشورها و.... این علل را مورد بررسی قرار می دهد.

در فصل دوم با بیان تاریخچه و سیر تطور و شكل¬گیری این فرقه، تبیین گردیده كه عقاید بهائیت ریشه در فرقه شیخیه داشته و ادامه فرقه بابیت می¬باشد. نقش حسینعلی بهاء افندی در چگونگی به وجود آوردن فرقه بهاییت و نقش پسرش عباس افندی و نوه اش شوقی در ترویج و گسترش بهائیت بازگو گردیده است. در آخر فصل به پدیده¬ی بیت العدل و محفل روحانی- ملی و روحانی – محلی این فرقه، اشاره شده است.

در فصل سوم، عقاید بهائیت و آراء و نظریات حسینعلی نوری و سایر سران این فرقه، مقام تجلی و ظهور، مقام فناء ،مسئله اتحاد و حلول و نیز آراء و نظریات بزرگان این فرقه در مورد نبوت، قیامت و معاد، امامت و مهدویت و سوء استفاده سران بهائیت از آیات قرآن كریم و روایات اسلامی بازگو شده و نقد و بررسی گردیده است.

فصل چهارم احكام و آداب بهائیت را در معرض نقد قرار داده و انحرافات جدی این فرقه را در احكامی چون تقلید، نجاسات، تجارت، ربا، ارث، حدود، قصاص باز گو نموده و روشن نموده است كه این فرقه درباره حقوق زن بهره¬برداری جنسی را محور قرار داده و در امر ازدواج و طلاق و در سایر مسائل مربوط به زن راه كاملا منحرف و خلاف عرف و عقلاء را در پیش گرفته است.

فصل پنجم انحرافات سیاسی و اجتماعی بهائیت و سوء استفاده های سران این فرقه را بازگو نموده و ارتباط نزدیك و پایدار بهائیت را در آغاز تاسیس با روسیه تزار و سپس با دولت های انگلیس، آمریكا و اسرائیل صهیونیستی به اثبات رسانده است. بهاییان با استفاده از عواملی چون مظلوم نمایی، ارائه ارقام و آمار اغراق آمیز، كرسی¬های سازمان ملل، وسائل ارتباط جمعی و تشكیل بیوت تبلیغ خانوادگی، جهت تبلیغ و ترویج بهائیت اقدام كرده و همواره تلاش سران این فرقه بر این است كه مبلغان بهائیت را بیشتر به مناطق محروم و فقیر نشین اعزام كنند.